امروزه مؤسسات متعددی ازTPM و تکنیکها و سیستمهای کیفیت در راستای ارتقای سطح عملکرد فرآیندهای تولیدی خود بهره می گیرند . این درحالیست که استفادهء منحصر به فرد هریک از روشهای مزبور به تنهایی نمی تواند پاسخگوی بقا یا رشد سازمانها گردد . این مقاله ضمن تشریح ارتباط میان نگهداری ، کیفیت و عملکرد سیستمهای تولیدی، به معرفی آخرین دستاوردهای علمی در زمینه مدلهای تلفیقی  TPM و تکنیکها و سیستمهای کیفیت نظیر TQM و JIT و TQC و EFQM و LETQMEX و غیره می پردازد . مزیتها و محدودیتهای روش تلفیقی از موارد دیگری است که در این مقاله مورد بحث قرار می گیرد. از جمع بندی مطالب عنوان شده چنین به نظر می رسد که اوّلاً TPM از اصول ضروری برای رسیدن به اهداف نهایی سیستمهای تولیدی بشمار می آید و دوّم آنکه به دلیل رابطهء نزدیک آن با سیستمها و تکنیکهای کیفیت، نباید بطور مجزا و به تنهایی مورد استفاده قرار گیرد.